حال دل رسید از من گفتمش قلبی اذک

تا نیفتد سایه سرو سرافرازت به خاک

بس که می بینم تغیر در مزاج نازکت

وقت جورت شادمانم گاه لطف اندر هلاک

گفت پس دل بر کن از جا نگفتمش روحی فداک

روشن است از پر تو تیغت چراغ جان من

گر چو شمع از تن سرم صدبار برداری چه باک