گر چو شمع از تن سرم صدبار برداری چه باک

حال دل رسید از من گفتمش قلبی اذک

گفت پس دل بر کن از جا نگفتمش روحی فداک

روشن است از پر تو تیغت چراغ جان من

محتشم روزی که با داغت برآرد لاله سان

سر ز جیب خاک بشناسش به جیب چاک چاک