ز استغنا نمی گشتم به گرد کعبه لیک آخر

من شیدا چرا از عقل و دین یک باره برگشتم

به رندی سر برآوردم به رسوائی سمر گشتم

سگ شوخی شدم از شومی دل در به در گشتم

سرم چون گوی می باید فکند از تن به جرم آن

که عمری بر سر کوی تو بی حاصل به سر گشتم