سرم چون گوی می باید فکند از تن به جرم آن

به رندی سر برآوردم به رسوائی سمر گشتم

ز استغنا نمی گشتم به گرد کعبه لیک آخر

سگ شوخی شدم از شومی دل در به در گشتم

که عمری بر سر کوی تو بی حاصل به سر گشتم

ز دلدار دگر خواه دوای درد دل جستن

که هرچند از تو جستم چاره بیچاره تر گشتم