که آنجا نوحه دارد بر سر تن جان ناشادم

وگر بر گرد سروت مرغ روحی پرزند میدان

که افکند است از پا حسرت آن سرو آزادم

چو بازآئی به قصد پرسشی برتربتم بگذر

به فریادم من بیمار و دل در ناله است اما

چنان زارم که هست آهسته تر از ناله فریادم

نهی چند ای فلک بار فراق آن پری بر من