نهی چند ای فلک بار فراق آن پری بر من

که آنجا نوحه دارد بر سر تن جان ناشادم

به فریادم من بیمار و دل در ناله است اما

چنان زارم که هست آهسته تر از ناله فریادم

ز آهن نیستم جان دارم آخر آدمی زادم

مکن بر وصل این شیرین لبان پرتکیه ای همدم

که من دیروز خسرو بودم و امروز فرهادم