ز آهن نیستم جان دارم آخر آدمی زادم

به فریادم من بیمار و دل در ناله است اما

چنان زارم که هست آهسته تر از ناله فریادم

نهی چند ای فلک بار فراق آن پری بر من

مکن بر وصل این شیرین لبان پرتکیه ای همدم

که من دیروز خسرو بودم و امروز فرهادم

نهادم محتشم بنیاد صبر اما چه دانستم