نمی یابم که مقبولم نمی دانم که مردودم

ز لطف و قهر او و در خندهای گریه آلودم

ز جرمم در گذر یا بسملم کن به کی داری

در آب و آتش از امید بود و بیم نابودم

به یک تقصیر در مجلس به گرد خجلت آلودی