ز جرمم در گذر یا بسملم کن به کی داری

ز لطف و قهر او و در خندهای گریه آلودم

نمی یابم که مقبولم نمی دانم که مردودم

در آب و آتش از امید بود و بیم نابودم

به یک تقصیر در مجلس به گرد خجلت آلودی

رخی را کزو فاعمری به خاک درگهت سودم