ز روزن رفته بیرون شعله مهتاب می دیدم

شبی کان سرو سیم اندام را درخواب می دیدم

تن خود را عیان از رعشه چون سیماب می دیدم

در آن تاریکی شب از فروغ ماه روی او

نمی دیدم تنش را از لطافت لیک روی خود

در آن آئینه چون برگ خزان در آب می دیدم

چه تابان کوکبی بود آن چراغ چشم بیداران