گو برگ عمر رو به فنا محتشم که هست

من جیب خود نه دامن افلاک بر درم

ای دوستان چه سود که درد مرا دواست

صبری که من گمان به دل خود نمی برم

هر یک نفس ز فرقت او مرگ دیگرم