چو پا تا سر وجودم شد وجدت جای آن دارد

زند گر بر مشامم باد بوی پیرهن میرم

نمی دانم که شیرین مرا خصم من از شادی

چسان پرسش کند روزی که من چون کوه کن میرم

که از بهر سرا پای وجود خویشتن میرم

مگر خود برگشاید ناوکی آن شوخ و نگذارد

که از دیر التفاتیهای آن ناوک فکن میرم