که از دیر التفاتیهای آن ناوک فکن میرم

چو پا تا سر وجودم شد وجدت جای آن دارد

که از بهر سرا پای وجود خویشتن میرم

مگر خود برگشاید ناوکی آن شوخ و نگذارد

نگردد محتشم تا عالمی از خون من محزون

به این جان حزین آن به که در بیت الحزن میرم