هست اقبال تو یاور که من ادعیه خوان

لیک من از عقبت ادعیه می افرازم

روزگاریست که بر دیده و بختت به دعا

بسته ام خواب و به بیداری خود می نازم

کار یک ساله به یک روزه دعا می سازم

خورد و خوابی که درو نیست گزیر آن سان را

من به آن هم ز دعای تو نمی پردازم