راز خود گفتم چو بلبل خوار کرد آن گل مرا

توتیا سازم به چشم خون فشان خود کشم

می دهم خط غلامی نو خطان شهر را

تا به تقریب این سخن از دلستان خود کشم

آه تا کی خواری از دست زبان خود کشم

از اجل خواهم امانی محتشم کاین نظم را

تحفه سازم پیش یار نکته دان خود کشم