با تف دل چون من مجنون به صحرا می روم

می روم زین شهر و اهل شهر یک یک می کنند

زاری بر من که پنداری ز دنیا می روم

دشت تفتان تر ز صحرای قیامت می شود

در لباس منع رفتن بس کن ای جادوزبان

این تقاضاها که من خود بی تقاضا می روم

محتشم از بس پشیمانی به آن سرو روان