این تقاضاها که من خود بی تقاضا می روم

دشت تفتان تر ز صحرای قیامت می شود

با تف دل چون من مجنون به صحرا می روم

در لباس منع رفتن بس کن ای جادوزبان

محتشم از بس پشیمانی به آن سرو روان

حرف رفتن سر به سر می گویم اما می روم