می گذارم با تو وحشی انس تنها می روم

رفته خضر ره ز پیش اما من گم کرده پی

هست تا سر می کشم یا هست تا پا می روم

عقل و دین و دل که مخصوصند بهر الفتت

می روم در پی بلای هجر از یاد وصال

اشگم از چشم بلا بین میرود تا می روم

گفتیم کی خواهی آمد باز حال خود بگو