می روم در پی بلای هجر از یاد وصال

هست تا سر می کشم یا هست تا پا می روم

عقل و دین و دل که مخصوصند بهر الفتت

می گذارم با تو وحشی انس تنها می روم

اشگم از چشم بلا بین میرود تا می روم

گفتیم کی خواهی آمد باز حال خود بگو

حال من در پرده غیب است حالا می روم