اشگم از چشم بلا بین میرود تا می روم

عقل و دین و دل که مخصوصند بهر الفتت

می گذارم با تو وحشی انس تنها می روم

می روم در پی بلای هجر از یاد وصال

گفتیم کی خواهی آمد باز حال خود بگو

حال من در پرده غیب است حالا می روم

وای بر من محتشم ز غایت بیچارگی