وقت سخن تو غرق عرق گردی از حجاب

خوش آن که هم زبان به تو شیرین بیان شوم

حرفی ز من بپرسی و من بی زبان شوم

من آب گردم و ز خجالت روان شوم

یاری به غیر کن که سزای وفای من

این بس که ناوک ستمت را نشان شوم