خود پریشانیم و با جمعی پریشان می رویم

همچو شمع از مجلست گریان و سوزان می رویم

رشک بر رخ تاب در دل داغ بر جان می رویم

همره ما جز خیال کاکل و زلف تو نیست

ساختن با محنت عشق تو آسانست لیک

از جفای دهر و ناسازی دوران می رویم

همچو بلبل بینوا دور از گلستان می شویم