چون نیستیم در خور وصل ای اجل بیا

می آورد کشاکش عشقم کشان کشان

جان زار و تن نزار شد از بس که می رسد

جور فلک برین ستم دلبران بر آن

ما را ز چنگ فرقت آن دلستان ستان

دل داشت این گمان که رهائی بود ز تو

خط لبت چو گشت عیان شد کم آن گمان