که چو گل هر نفسی میزنی آتش به کسان

تا به کی جان کسی دل بری از هیچ کسان

آفت حسن بتان است هجوم مگسان

تو ز خود غافلی ای شمع ملک پروانه

زده آتش به جهان حسن تو وز بیم نفس

تا شود روی تو آئینه آتش نفسان

کشور حسن بیک تاخت بگیری چو شوند