از دردجرعه کرمت چاشنی چشان

این که در ترقی کار تو بس که هست

ذات تو را بهر سر مو صد نشان ز شان

بر صاف سلسبیل کشان طعنه میزنند

عدلت ز عدل کسری و کی می برد سبق

به ذلت ز بذل حاتم طی می دهد نشان

نطق سفیه گفت تو را بارگه نشین