نطق سفیه گفت تو را بارگه نشین

از دردجرعه کرمت چاشنی چشان

عدلت ز عدل کسری و کی می برد سبق

به ذلت ز بذل حاتم طی می دهد نشان

دل بر دهن زدش که بگو پادشه نشان

از زر فشانی تو ره درگهت شده

ممتاز بر زمین چو بر افلاک کهکشان