ممتاز بر زمین چو بر افلاک کهکشان

نطق سفیه گفت تو را بارگه نشین

دل بر دهن زدش که بگو پادشه نشان

از زر فشانی تو ره درگهت شده

زان عهد یاد باد که بی باده محتشم

میشد خوشان ز خوش دلی خدمت خوشان