به این تلخی سخن شوخ شکر گفتار من با من

به این بخت زبون و طالع پستی که من دارم

عجب گر سر در آرد سر و گل رخسار من با من

نمی دانم چه می گوید ز بدگویان که می گوید

مرا کز رنجش اغیار دایم دل گران گشتی

چسان بینم که باشد سر گران دل دار من با من

دل زارم چو برد آن شوخ و شد بیگانه دانستم