که می کرد آشنائی از پی آزار من با من

مرا کز رنجش اغیار دایم دل گران گشتی

چسان بینم که باشد سر گران دل دار من با من

دل زارم چو برد آن شوخ و شد بیگانه دانستم

ز کید خصم پیش یار من مقدار من کم شد

نمی دانم چه دارد خصم بی مقدار من با من

به کویش محتشم چون ره برم شبهای تنهائی