ابر بلابرون خیمه ز موج خیز غم

روزم اگر چنین بود وای به روزگار من

چون دهد از غم توام آه به باد نیستی

آینه سپهر را تیره کند غبار من

چون ز درون علم کشد آه شراره بار من

تا تو قرار داده ای قتل مرا به تیغ خود

صبر فرار کرده است از دل بی قرار من