تا تو قرار داده ای قتل مرا به تیغ خود

آینه سپهر را تیره کند غبار من

ابر بلابرون خیمه ز موج خیز غم

چون ز درون علم کشد آه شراره بار من

صبر فرار کرده است از دل بی قرار من

تا ز نظاره ات مرا ساخت به عشق مبتلا

گوشه بگوشه می جهد چشم گناهکار من