تا ز نظاره ات مرا ساخت به عشق مبتلا

چون ز درون علم کشد آه شراره بار من

تا تو قرار داده ای قتل مرا به تیغ خود

صبر فرار کرده است از دل بی قرار من

گوشه بگوشه می جهد چشم گناهکار من

به ز نخست محتشم باز رسم به کار خود

گر دگر آن غزاله را چرخ کند شکار من