آن چنان تنگ دلم از غم آن تنگ دهان

ندمد جز گل یک رنگی او از گل من

شادم از بی کسی خود که اگر کشته شوم

نکند کس طلب خون من از قاتل من

که غمش نیز به تنگ آمده است از دل من

سر من بر سر آن کو فکن از تن که فتد

گاه و بی گاه گذار تو به سر منزل من