که غمش نیز به تنگ آمده است از دل من

شادم از بی کسی خود که اگر کشته شوم

نکند کس طلب خون من از قاتل من

آن چنان تنگ دلم از غم آن تنگ دهان

سر من بر سر آن کو فکن از تن که فتد

گاه و بی گاه گذار تو به سر منزل من

داشت در کشتن من تیغ تو تعجیل ولی