کز تن نیاید یک نفس بی آه و واویلا برون

خیل بلاصف می کشد میدان دم از خون می زند

همت فرس زین می کند من می روم تنها برون

دل میل دارد کز هوس دردیگی اندازد مرا

تا کی به دریا جا کنم کز خانه جانانه ای

دامان استیلاکشان آید به استغنا برون

بی قید طفلی خواهم و عشقی که بازی بازیم