تا کی به دریا جا کنم کز خانه جانانه ای

همت فرس زین می کند من می روم تنها برون

دل میل دارد کز هوس دردیگی اندازد مرا

کز تن نیاید یک نفس بی آه و واویلا برون

دامان استیلاکشان آید به استغنا برون

بی قید طفلی خواهم و عشقی که بازی بازیم

از خلوت زهدآورد هر دم به غیرتها برون