نثار بزمت این بس محتشم کان معدن احسان

به پائین راند از بالا به بالا تا زد از پائین

مکن خون کوی ای دل بر سر میدان او مسکن

که آنجا در پی سر میرود صد عاشق مسکین

لب گوهرفشان گاهی بجنباند پی تحسین