کشتند بی گناه بتان بهانه جو

در دیر رکرد غسل به می آن که زا ورع

بر اسمان نگاه نمی کرد بی وضو

ای دوستان فغان که من ساده لوح را

از دولت گدائی آن ماه محتشم

بهر تو آمد این لقب از آسمان فرو