در دیر رکرد غسل به می آن که زا ورع

چشم تو آهوئیست به مردم گرفته خو

مشرب رواج یافته چندان که محتسب

می می کشد به بزم حریفان سبو سبو

بر اسمان نگاه نمی کرد بی وضو

ای دوستان فغان که من ساده لوح را

کشتند بی گناه بتان بهانه جو