می می کشد به بزم حریفان سبو سبو

زلف تو جادوئیست برآتش گرفته جا

چشم تو آهوئیست به مردم گرفته خو

مشرب رواج یافته چندان که محتسب

در دیر رکرد غسل به می آن که زا ورع

بر اسمان نگاه نمی کرد بی وضو

ای دوستان فغان که من ساده لوح را