چشم تو آهوئیست به مردم گرفته خو

سیلاب تیغ بار چنان تیز رو فتاد

کز سرگذشت آب و مرا تر نشد گلو

زلف تو جادوئیست برآتش گرفته جا

مشرب رواج یافته چندان که محتسب

می می کشد به بزم حریفان سبو سبو

در دیر رکرد غسل به می آن که زا ورع