چو قتل بی گنهان خواهی ای فلک ز نهار

به گلستان چه نماید گل و سمن بر او

مرا ز دولت صد ساله وصال آن به

که غیر یک نفس آواره باشد از در او

بریز خلق من اول ولی به خنجر او

چو محتشم شرف این بس که خلق دانندم

کمین بنده ای از بندگان کمتر او