همچو من آلوده دامانی به عشق پاک او

ترسم از شوخی هم امروزم کند رسوا که هیچ

باکی از مرد ندارد غمزه بی باک او

بخت کوس مقبلی زد کز قضا شد نامزد

کوه کن را می کند از شکوه شیرین خموش

در وفا اسراف من در مرحمت امساک او

جان که می لرزید دایم بر سر جسم ضعیف