جان که می لرزید دایم بر سر جسم ضعیف

همچو من آلوده دامانی به عشق پاک او

کوه کن را می کند از شکوه شیرین خموش

در وفا اسراف من در مرحمت امساک او

برق عشق آتش زد اکنون در خس و خاشاک او

آن که بر وی ناگذشته ریختی خونش به خاک

بگذرد از خون خود گر بگذری بر خاک او