برق عشق آتش زد اکنون در خس و خاشاک او

کوه کن را می کند از شکوه شیرین خموش

در وفا اسراف من در مرحمت امساک او

جان که می لرزید دایم بر سر جسم ضعیف

آن که بر وی ناگذشته ریختی خونش به خاک

بگذرد از خون خود گر بگذری بر خاک او

محتشم رسوا شد از عشق و سری بیرون نکرد