الماس ریزه ریخته در چشم غیرتم

جنبیدن لبی که شود عذرخواه او

آن رتبه کو که بی حرکت سازم از دعا

دست فرشته ای که نویسد گناه او

هر برگ گل که ریخته در خوابگاه او

او گرد غم فشانده ز حرمان به روی من

من خاک کوچه رفته ز مژگان ز راه او