گرد آن منظر بگردان یک رهم ای سیل اشک

تن که از ترتیب بزم افتاده در پهلوی او

نکهتش در جنبش آرد خفتگان خاک را

چون فشاند با دگرد از موی عنبر بوی او

کشته چون بیرون بری یکباره ام از کوی او

در جنونم آن چه می بایست واقع شد کنون

بخت می باید که زنجیر آرد از گیسوی او