کشته چون بیرون بری یکباره ام از کوی او

نکهتش در جنبش آرد خفتگان خاک را

چون فشاند با دگرد از موی عنبر بوی او

گرد آن منظر بگردان یک رهم ای سیل اشک

در جنونم آن چه می بایست واقع شد کنون

بخت می باید که زنجیر آرد از گیسوی او

محتشم کز دشت و وادی رو به شهر آورد کیست