از بهر مرغان چنین دام تصرف می نهی

کو نیز شد ز نهار خواه از تیغ بی زنهار تو

نزدیک شد کامی زشت در بزم با نامحرمان

شیرین کند در چشم من محرومی دیدار تو

هست این زبان کبری عجب از حسن دعوی داد تو

با آن که بی زاری ز من می خواهی افزون از همه

حیران روی خود مرا حیرانم اندر کار تو