می بارد از لب و دهن نوشخند تو

دل برگرفتی ز تو جانا اگر بدی

در سینه من آن دل هجران پسند تو

تلخی مکن که خنده نگهداشتن به زور

امروز کو که باز بتر بیندت به من

بدگوی من که دوش همی داد پند تو

چون محتشم بسی ز ندامت بسر زدم